เพราะทุกสิ่งต้องการพึ่งพา
ฟ้า..จึงกล้าหลั่งน้ำตาให้อย่างเปิดเผย
เพราะทุกสิ่งอย่าง..ล้วนเคียงข้าง..คุ้นเคย
ท่าทีชาเฉย..จึงไม่เคยมีจากฟ้าต่อสิ่งใด

ตาวัน พระจันทร์หรือดวงดาว
ปุยเมฆสีเทา..ทะเล ภูเขา ต้นหญ้าหรือเศษดินก้อนไหน
ฟ้าแบ่งปัน..ให้เสมอกันในส่วนของความห่วงใย
แต่ที่สะท้อนความเป็นไป..คือความสดใสของทะเลสีคราม

ทะเลก็เช่นกัน
แต้มแต่งเติมฝัน..แบ่งปันโดยไม่ท้วงถาม
ฟ้ากับทะเลเหมือนกันตรงนี้..ตรงที่มีสีสันแต่ไร้คำนิยาม
และนี่เป็นความงดงาม..ที่ถูกมองข้ามในบางคราว

เงื่อนใขของความห่วงหา
มากมายตลอดมา..ฟ้าเองก็ปวดร้าว
ความจริงกับความฝัน..ทุกการแบ่งปันยังคงมีอยู่ยืนยาว
แต่ทุกการโอบเอื้อทุกเรื่องราว..ฟ้าอาศัยพรายพราวจากทะเลเป็นแรงบันดาลใจ
(ราเชษฐ์ 17 มี.ค.56)